EMOTIONAL HEALING 
Het vergeten NATUURlijke "MEDICIJN" 


 dé oplossing 
 voor HoogSensitieve Kinderen & Mensen 

Blog

Komt een kleine jongen bij de Therapeut! ( 11 jaar).

Geplaatst op 13 juli, 2015 om 4:45

Komt een kleine jongen bij de Therapeut ( 11 jaar).

Papa, Luister nou!

 

 

Mijn telefoon gaat. Ik krijg een ernstig bezorgde moeder aan de lijn.


Moeder geeft tijdens het telefoongesprek aan dat haar zoon helemaal "op slot" zit. Zijn vader ( haar EX man), is net aan kanker overleden.


Ze geeft aan dat haar zoon altijd een band met zijn papa had willen hebben en daar zijn hele jonge leven al voor "gevochten" heeft. Helaas heeft zijn vader hem altijd afgewezen.


Mijn zoon had veel angst voor zijn vader. Hij heeft veel gedaan om met zijn vader "te praten" maar zijn vader wilde niet naar hem "luisteren". Zijn vader was lelijk naar hem en boos. Het zit hem zo dwars . Hij heeft dringend hulp nodig. Het gaat niet goed met hem. Hij blokkeert aan alle kanten, met praten en met al zijn emoties.

 

Mijn zoon zegt steeds dat zijn hoofd vol zit en dat hij hulp nodig heeft omdat hij het ook niet meer weet. En dat baart mij ernstig zorgen want het is zo'n sterk en wijs mannetje normaal. Hij heeft mij altijd erg gesteund toen ik het zo moeilijk had tijdens de scheiding van "ZIJN" vader.

 

Ik besluit direct een afspraak te maken, dit is spoed zo te horen. ( ik voel de enorme machteloosheid, angst en paniek van moeder over haar zoon).

 

Natuurlijk spiegelt haar zoon ook "de onderdrukte emoties"en pijn van deze moeder zelf. Maar dat zal ik haar later duidelijk maken aan de hand van haar zoon. Vaak kunnen ouders de pijn van hun kind niet "aanzien" maar vergeten totaal dat deze pijn ook bij hen zelf "thuishoort". Ze kijkt immers in de spiegel.

 

Haar zoon maakt zichtbaar "dat hij teveel draagt". Hij loopt "over en vol". Moeder praat veel maar verwerkt weinig. Haar zoon maakt deze pijn nu zichtbaar. Het is teveel voor zijn jonge lichaam en geest. ( ik kom hier later bij haar op terug. Mijn gevoel zegt dat het wel eens mogelijk zou kunnen zijn dat deze moeder zelf afgewezen werd door "haar vader". En deze pijn zich herhaalt in het familie systeem. Dit is wat ik zal onderzoeken. Want ik help nooit het kind alleen. De ouder dient ook "zijn/haar eigen aandeel" te gaan verwerken en leveren).

 

'Hallo, zeg ik kom binnen. Wat fijn dat je er bent. "Hallo, zegt de jongen schuchter. Zijn blik is naar de grond gericht. ( een gevoel van schaamte lijkt het wel).

 

Zijn moeder en hij stappen samen naar binnen. Hij ziet er slecht uit. Heel wit en zijn ogen dof en ver weg. Eenmaal binnen kijkt hij mij onderzoekend aan. Ik vraag wil je thee of liever een sapje? Ik wil niets mevrouw zegt hij netjes. Misschien een glas water. Dat is goed zeg ik en zet het voor hem neer.

 

Uit het niets vraagt hij met een bijna wantrouwende wijze blik: Waarom heeft U eigenlijk voor dit beroep gekozen. ? Ik voel de jongen zijn "wantrouwen" in "volwassen mensen die zich "opvoeders" noemen.

 

Ik voel als ik de jongen aankijk dat ik heel open en authentiek met hem moet zijn. Mijn hart voelt zijn wijze hart. Hij vraagt mij dit met een reden en ik voel waarom hij dit nodig heeft. Ik kijk hem aan en zeg, ik heb dit beroep eigenlijk niet echt gekozen. Het heeft mij gekozen. Hoe bedoel je, zegt hij?

 

Zie je die foto daar, dat is mijn papa. Hij is overleden toen ik 16 jaar jong was. Plotseling. Daar heb ik heel veel verdriet van gehad. Maar omdat ik zo gevoelig ben kon ik ook alle pijn en verdriet van mijn moeder en mensen om mij heen voelen. En omdat ik graag sterk voor hen wilde zijn 'want dan zou mijn papa" vast trots op mij zijn ging ik anderen troosten en helpen. Maar ik vergat mijn eigen verdriet en machteloosheid helemaal.

 

De jongen kijkt meelevend. WE hebben contact ik voel het. Hij herkent zichzelf in mij. De jongen is opzoek naar een gevoel van "gelijkwaardigheid" zodat het straks veilig is voor hem om ook zijn "verhaal" en dus gevoel met mij te delen.

 

Jarenlang heb ik deze pijn in mijn eigen hartje bewaard, "gedragen" en op slot gedraaid. Eigenlijk werd ik veel "te vroeg volwassen" en "te serieus" voor mijn leeftijd. Ik wilde wel graag gek doen en "meedoen" en spelen maar ik wist niet hoe ik mijn verdriet en pijn kon delen met leeftijd genoten. Het leek wel of iedereen bang was voor "mijn verdriet". En dat deed mij besluiten om altijd sterk te doen. Maar toen voelde ik mij weer "nergens" bij horen. Ik voelde mij "anders" maar ik wist niet goed hoe ik met al die gevoelens zelf overweg moest.

 

Pas toen ik 33 jaar was kwam het eruit. Ik was toen heel moe, depressief en verdrietig. Maar ik wist niet meer hoe ik mijn gevoel kon bereiken. Het was "zoveel". Ik was dus heel bang om het "toe te laten". Toch kreeg ik hulp. En omdat ik mij zelf graag wilde leren kennen en ontwikkelen ben ik toen opnieuw gaan studeren en heb ik geleerd al mijn opgekropte gevoelens zelf te "verwerken" en toe te laten. Daarna heb ik geleerd er woorden aan te geven.

 

Ik begreep anderen mensen vaak heel erg goed maar mijzelf vergat ik gewoon. Terwijl ik ook gewoon mens ben. Maar dat mocht ik niet van mijzelf zijn. Gek, eigenlijk hè?!

 

De jongen kijkt mij aan en daar hebben we het: hart- contact. Zijn ogen spreken uit, wat zijn hart voelt. Hij zegt: Jeetje, wat mooi zeg! Fijn om te horen. Nee, hoor ik begrijp je best. Dus eigenlijk heb je jouw echte kennis niet uit de boekjes ? Maar heb je het gewoon zelf mee gemaakt?

 

Ik zeg dat klopt helemaal. ik vond het soms veel te zwaar als kind maar ik wist niet hoe ik het "anders" moest doen. En nu wil ik graag mensen maar vooral kinderen een stukje op weg helpen en de weg terug wijzen naar hun eigen mooie kwetsbare hart vol talenten, kracht, vreugde en kwaliteiten maar ook vol zit van "verborgen" pijn, kwetsingen, verdriet en woede. Want dat hoort ook bij gewoon mens en kind "ZIJN".

 

Mooi zegt hij weer. Wat eerlijk en fijn dat je mij dit vertelt. Dat heeft nog nooit iemand gedaan. Jij praat heel volwassen met mij. En jij doet tenminste niet alsof ik een "klein gek kind" ben met een probleem. Meestal moet ik alleen maar vragen beantwoorden en praten. En dan denk ik< "pfff, vertel ook eens iets over jezelf. Want ik ben heus niet gek. ( wat een (h)eerlijk kind, ongelooflijk).

 

Zijn moeder kijkt ademloos toe. Haar zoon praat weer.

 

De rollen zijn omgedraaid. Ik ben voor heel even de klant & het kind en deze prachtige jongen stelt mij vragen en vat de tekst samen. Ik laat het totaal toe dat hij de regie heeft. Dat voelt hij. Dat geeft hem "het vertrouwen" dat hij niet "alleen" is in zijn pijn en dat ik hem zal "begrijpen". (H) erkennen.

 

Er is een opening voel ik op gelijkwaardig niveau. Nu is de kans dat ik het stokje weer van hem over neem en dat doe ik heel subtiel.

 

Ik vraag hem: "jij, hebt ook pas geleden jouw papa verloren toch? Wil jij vertellen wat er gebeurd is? En dan begint hij te vertellen. Hij houdt niet meer op. Een ware filosoof vol wijsheid en veel heel veel pijn, woede en angst. Ik ben er stil van.

 

Ik laat hem vertellen. Hij zegt, ik ben boos op mijn vader maar ik kan niet bij mijn boosheid. Dat vind ik zo gek. En ik kan ook niet huilen. Mijn hoofd zit zo vol. Ik kan zelfs niet meer nadenken, want dat doet pijn. Ergens weet ik heel erg goed dat mijn vader ook pijn had en niet anders kon. Zijn vader was net zo. Maar dan denk ik: ik kan het toch ook. Liefde geven. Waarom, jij dan niet.

 

Ik wilde hierover met hem praten. Hem proberen te begrijpen en inzicht geven. Maar hij luisterde gewoon niet. Ik voelde al zijn pijn en machteloosheid. En nu heb ik dat gevoel ook en ik weet niet hoe ik daar van af moet komen. Ook vind ik het heel verdrietig dat mijn vader "zo ziek geworden" is. Van zijn eigen pijn en boosheid. En nu ben ik bang dat ik dat ook krijg.

 

Een zeer bezorgd en serieus kind kijkt mij echt hulpeloos aan. De tranen prikken achter mijn ogen en een brok heb ik in mijn keel. Wat een wijsheid en pijn in dit jonge kind. Kippenvel.

 

Wow, wat kun je dat goed vertellen. Jeetje, heftig zeg. Maar stel nou dat dit de bedoeling is van alles. De maat is vol voor jouw hoofd. Jouw hartje wil gevoeld & gehoord worden nu. Dat was ook zo bij jouw papa, begrijp je. Maar die wilde niet "luisteren" naar jouw wijsheid. Niet delen. Hij wilde "boven" je staan omdat hij angst had om echt "al zijn gevoelens" met jou te delen.

 

De jongen kijkt mij aan. En hij knikt. Dat denk ik ook. Zo voelde het ook voor mij. Maar dat maakt mij juist zo boos & verdrietig. Dat ik hem niet heb "kunnen helpen", zeg maar. Waarom moest dit nou zo. Dan was hij misschien niet zo ziek geworden. En had hij nu nog geleefd.

 

Voel je je schuldig vraag ik? Nou ergens wel, maar ook weer niet. Ik heb het echt zo vaak geprobeerd hij wilde echt "niet luisteren" naar niemand. Ik had hem kunnen "redden" als hij nou maar niet zo eigenwijs was geweest.

 

Jij hoeft niemand "redden", zeg ik rustig. Het is al moeilijk genoeg soms om onszelf te redden. "Dat is ook waar" zegt hij. Kijk maar naar mij nu.

 

Dan zeg ik, nou om te zorgen dat jij nu ook niet ziek wordt ga ik kijken of ik jou mag en kan "helpen". Zo kunnen we samen toch nog iets moois doen. Want ik geloof dat Papa het nu wel weet nu hij in de Hemel is. En dat hij zo trots op jou zou zijn dat jij zoveel kracht, liefde en wijsheid hebt. "Het raakt " de jongen zichtbaar.

 

Dat had ik zo graag gewild. Dat hij trots op mij zou zijn. (Zijn ogen worden waterig). Denk je echt dat hij nu trots op mij is. En ik zeg< volmondig. Reken maar! Ook hij heeft er veel verdriet van dat hij niet naar jou heeft geluisterd.

 

Maar hij kon het gewoon niet. De jongen zegt< dat heb ik ook wel vaak gedacht maar dat vind ik zo erg en jammer. Waarom moest het zo?! De jongen zit vol met vragen waar hij geen antwoord meer op gaat krijgen van "ZIJN" Vader.

 

God wat heeft dit kind een verdriet en pijn. Zoveel liefde zit er in hem.

 

Zullen we mama, wegsturen? Dan kunnen wij echt aan de slag samen. Ik wil graag dat we jouw hoofd een beetje gaan leegmaken en jouw hart gaan troosten.

 

De jongen kijkt zijn moeder aan en zegt, "ja mama , ga jij maar.

 

Dit voelt wel goed. Ik kan het nu wel alleen met Sonja af.

 

Dit gebeurd na 30 minuten.

 

Trek je schoenen maar uit en klim maar op de massagetafel. De jongen vraagt niets maar doet het gewoon. Moet je nog plassen vraag ik?

 

Uh, ja eigenlijk wel. Nadat hij geplast heeft klimt hij op de tafel. Ik dek hem toe. En vertel wat er gaat gebeuren. Hoe mijn handen hem zullen vasthouden en zijn lichaam terug zullen zetten in zijn gevoel.

 

We doen het samen zeg ik: we ademen kracht in en blazen pijn en vermoeidheid weg. Doe mij maar na: ik laat hem door zijn neus inademen en alle pijn zoor zijn mond wegblazen. Ik laat hem nog dieper inademen en doorblazen, maar nu door zijn keel alleen. Hij houdt in. Ik zeg hem laat je stem eens horen op je inademing en uitademing door je keel?

 

En luister eens naar je eigen ademhaling en stem. Op de inademing waar begint het pijn te doen? Hij haalt door zijn keel adem en blaast ook uit door de mond en laat dan geluid horen. Ik kan gelijk horen waar hij inhoudt en waar dit voelbaar is in het lichaam. Het zit pijnlijk vast op de borst en bij zijn keel zegt hij. Was je "bang" voor papa zijn uitbarstingen en kritiek?

 

Hij zegt volmondig, "ja" heel erg. Ok zeg ik. Als je bang bent wat doe je dan? Hij denkt na: hij zegt: ik hield mijn adem dan in.

 

Doe eens voor zeg ik: Hij doet het en voelt dan diezelfde pijn op zijn borst en achter in zijn rug. ( longen).

 

Ik vraag hem om "zijn stem" mee te nemen op zijn inademing en dus geluid te laten horen en dit ook te doen met zijn uitademing? Zo kun je het verschil horen. Op de "inademing van de levensadem" zitten zijn emoties vast. Dit hoor je doordat het geluid piepend is en zijn stem een paar keer "overslaat". Hij slikt heftig. ( doorslikken van pijn). De uitademing is te kort en krampachtig. ( hij kan de pijn nog niet lossen/loslaten).

 

De jongen ademt dus te weinig echte vreugde van het leven in. Dit doet zijn lichaam letterlijk zeer. Dat komt omdat hij zoveel pijn heeft "ingeslikt".

 

Ik vraag aan de jongen waar doet het pijn? En hij antwoord, in mijn keel en op mijn borst. Ik moet er zelfs van "hoesten". ( ik leg de jongen uit dat dit de vastgezette boosheid ).

 

Hij heeft zijn "grote angst" voor zijn vader letterlijk ingeslikt en vastgezet in zijn lichaam. Als je dat veel doet in je leven dan zet je daar dus je adem en dus angst vast. Dat doet nu pijn. ( en dit maakt mensen dus ziek, die verkramping). Hij kijkt mij alles begrijpend aan. Zijn hart begrijpt de wijsheid van het lichaam.

 

Ik zeg voel maar: ik maak je nu aan het schrikken en voel waar het pijn doet? Hij laat zich horen en houdt zijn adem in. De schrik. En met zijn handen laat ik hem voelen waar hij zijn angst vast zet. Rondom zijn borst, en keel.

 

Hier doet het erg pijn zegt hij , ik hoor het ook aan mijn stem. Juist ja zeg ik. Wat goed, dat kun je dus al voelen. ( ik laat het de jongen bewust "zelf ervaren & uitspreken". ) Nu mag hij zijn eigen lichaam weer "voelen en laten spreken".

 

Wat moeten we nu dus doen om deze vastgezette angst "losser" te maken? Hij denkt na> en zeg, " ik denk in plaats van mijn adem in te houden nu juist mijn adem eruit te gooien en erdoor heen te blazen. Wow, zeg ik. Precies en dat is wat we nu gaan doen. Hij kijkt mij even benauwd aan. Echt? Schreeuwen bedoel je?

 

Ja, ik help je. Ik doe het voor . En jawel hoor: daar gaat hij. Eerst nog een beetje schuchter en met schaamte maar als hij ziet hoe gek ik doe dan doet hij lekker mee.

 

Ik besluit dat ik deze prachtige kleine filosoof in zijn totaal losser wil hebben. Ik bespreek het met hem. Ik vind hem te serieus, te volwassen met 13 jaar. ( logisch als je het zo zwaar hebt in je jonge leven en dit meemaakt).

 

 

Weer kind mogen zijn. We doen een tijdje gek met elkaar. Ik vertel hem ook dat ik hem "te volwassen" vind als kind. Dat vindt hij zelf ook maar ik heb het niet geleerd. Wil je het leren zeg ik. Ja, zegt hij. Steek je tong maar lekker uit. En zeg maar eens even lekker wat jij te zeggen hebt. En dat doet hij volmondig. Prachtig. Hoe voelt dat vraag ik: fijn zegt hij.

 

Losser. Mijn hoofd vindt het fijn. Nu gaan we dingen loslaten met onze adem. Ik doe hem voor hoe dat werkt. Hij doet het na en na dik kwartier is daar die overgave. Dikke tranen en schreeuwen en zijn machteloosheid als kind. Hevig snikkend roept hij om "Zijn Vader". Waarom heb je nu niet naar mij "geluisterd", ik wilde je alleen maar helpen. Ik wilde alleen maar met je stoeien & knuffelen. Waarom wees je mij steeds af. Ik hou zoveel van je. De kleine jongen sluit zijn ogen. Uitgeput is hij. Moe gestreden.

 

Zijn hart opent heel even en daar ligt hij dan in al zijn kwetsbaarheid. Hij houdt mijn handen stevig vast. Ik zeg zacht: ik ben bij je. Ga maar……je hoeft het niet allemaal vast te houden. Jij mag boos zijn en jij mag verdrietig zijn. Het was heel zwaar voor jou dat jou papa niet naar jou wilde luisteren en jij jouw liefde niet kwijt kon. En daar gaat hij nog een keer. Wat een "overgave". Ik ben zo trots op hem. Hij kan wel wat aanmoediging gebruiken. Dat is niet zwak dat is krachtig!

 

ER mag nu eerst iets uit jouw verkrampte hartje voordat er weer echte liefde, vreugde en vertrouwen kan stromen. Hij overwint "zijn schaamte". Hij gaat er helemaal voor. En hij vertrouwt mij met heel zijn hart.

 

Opeens is daar weer de serieuze kleine professor. Sonja, mag ik je nog wat zeggen? Ik maak mij zo erg zorgen om mijn cijfers op school. Het gaat helemaal niet goed nu. Heel nuchter en met een grote glimlach zeg ik, vind je dat gek?

 

Opeens moet hij heel hard lachen. Daar is dan het mooiste kind van de wereld. Maar even zo snel zit hij weer in zijn "complexe gedachten". En heel ernstig zegt hij, ja maar ik maak mij ook veel zorgen over mijn slechte cijfers en wat de juf zegt tegen mijn moeder. Dat ik misschien "blijf zitten". Het doet mij veel pijn en geeft mij veel stress.

 

Ik wil mijn doel bereiken en mijn vader, de juf en de juffrouw van de lagere school laten zien dat ik geen dombo en of sufferd ben zoals zij denken en zeiden. Mijn hart bloed. Hoe gek zijn we nou allemaal als we dit mooie mensje zo op die tafel zien liggen met zoveel pijn. Een ondraaglijke last en je dan nog zorgen moeten maken om je cijfers en blijven zitten. ( pffff, soms.....).

 

Ik zeg tegen hem. Lieve schat, ik begrijp jou zorgen maar als we dit er allemaal uit gooien dan komt het ook weer helemaal goed met jouw cijfers. Natuurlijk kon jij je niet concentreren. Dat is best logisch toch. Maar neem van mij aan dat jij wijzer bent dan de juffen en je vader bij elkaar. :-)) wie zijn hier nu een beetje dom? De jongen moet lachen. Zij, dus. Echt vraagt hij? Ja, Echt !

 

Voortaan zeggen we: wat je zegt ben je zelf. Goed? Maar het zit hem ernstig dwars dat zie ik. En ik neem hem serieus. Ik zeg hem ik zal je helpen met jouw concentratie en zorgen dat je het gaat halen. Desnoods praat ik met jouw juf.

 

ER is nog veel werk aan de winkel om dit prachtige kind met een hart van Goud & Innerlijk wijsheid uit zijn verwarring te halen wat volwassen mensen hem hebben aangeleerd. Opvoeders. Mensen van wie dit kind afhankelijk was. Mensen die hem diende te steunen en liefde te geven.

 

Als ik zijn handje vast houdt voel ik zijn liefde stromen. Ik zeg het komt goed hoor. Vanaf nu gaat het anders worden. Zijn ze helemaal betoeterd. Deze mensen zijn bang voor jouw wijsheid van het hart.

 

Hij zegt die wijsheid heb ik van God gekregen net als iedereen. Maar niet iedereen gebruikt dit. We zijn er soms bang voor omdat mensen ons afwijzen. Zoals bij mijn vader. ( ik ben sprakeloos) Waar haalt die kleine het vandaan. Wonderlijk mooi.

 

Wij zijn alle geliefde kinderen van God, zegt hij. Ik zeg;. Dus jij ook Lieverd. Je vergeet steeds jezelf. Vergeef jezelf. O ja, zegt hij. Ik ook! ) Jij houdt van alle mensen maar nu wordt het tijd dat jij ook van jezelf leert houden. En dat je trots gaat zijn en tevreden over jouw eigen dapperheid en "zijn".

 

Ja, jij hoeft niet alles te dragen en op te lossen. Laat God dat zelf maar doen. God wil dat je weer plezier krijgt in je eigen hartje en leven en dat jij ook weer gewoon mens & kind mag "ZIJN.

 

Dat wil ik heel graag zegt hij: anderen mensen moeten leren volwassen te worden zegt hij maar ik wil graag leren kind zijn. Eerlijk is eerlijk: daar waren mijn tranen als therapeut.

 

Jij hebt helemaal gelijk lieve schat. We gaan jou weer leren spelen en losser worden zonder schaamte. Alles wat jij zo graag met jouw papa had willen doen. Stoeien, spelen, gek doen. Je gesteund voelen en geliefd.

 

We knuffelen samen en hij zegt: dankjewel ! ik voel weer lucht en mijn hoofd is leeg, blij. Het stroomt weer. En ik voel mij echt helemaal niet meer moe. Zijn moeder die inmiddels weer is binnengekomen staat verstelt. Ze is zichtbaar dankbaar en opgelucht. Is het gelukt vraagt ze? En dan zegt haar zoon,

 

"Wanneer mag ik mijn woede eruit laten". We moeten lachen. Hij is enthousiast geworden en de energie komt terug. Geweldig om te zien. We maken samen een nieuwe afspraak. Nu ook voor zijn mama die maar niet begrijpt wat ik nu precies met haar zoon gedaan heb. Haar zoon zegt, mama dat is een geheim. Dat moet je gewoon ook zelf "ervaren". Dat kun je niet uitleggen. ( haha , wijsneus).

 

Daarom dank ik het leven dat ik dit werk mag doen. In deze kleine momenten schuilt een liefde & kracht zo groot. Een omhelzing die meer waard is dan wat dan ook in de wereld. Een heldere krachtige zachte blik. Weer een kind met zoveel kracht, liefde en dapperheid. ( Ik zeg: (S) Amen.)

 

 

De weg terug naar zijn eigen mooie authentieke hart, mijn doel.

 The Children are our Future, Let them lead the way!

 

Liefs Sonja de Heer / Kindertolk®, Relatie-en Gezinstherapeut

 

Praktijk Face the Truth Amstelveen

www.PraktijkFaceTheTruth.nl

www.EmotionalHealing.nl

 

Categorieën: Geen


Reacties zijn uitgeschakeld.